Jæja, nú er kominn vetur og tími til kominn að blogga “smá”...ég mun víst aldrei getað státað mig að því að vera duglegur bloggari...en...maður getur víst ekki verið góður í öllu...kannski bara gott fyrir egóið ykkar að hafa loksins fundið á mér galla hehe
Þetta blogg er langt, hjá því var ekki komist, en ég hef ákveðið, vegna vanþakklætis eftir síðustu sleikjógjöf, að bjóða ekki upp á sleikjó ef þið náið út í enda, þannig að ánægjan við að lesa orð mín verður bara að nægja, og já oki til að peppa ykkur smá upp, þá fáið þið verðlaun að eigin vali hehe
En já sumarið var viðburðaríkt, reyndar fór mest af því í vinnu og hangs með Bókvalscrewinu og voru kaffihús og ísbúðir stundaðar stíft. Best var þó háleynilega planið okkar um að kveðja hana Ástu litlu Þórðar (sem ákvað að flýja okkur klikklingana og fór til þess alla leið til Frakklands í heilt ár) en við tókum hana úr vinnunni og komum henni á Greifann án þess að hún fattaði hvað væri í gangi, hún hélt að hún og Villi væru að sækja hljóðkerfi, en í staðinn hafði verið reddað fyrir hana fríi og síðan biðum við crewið eftir henni þar og borðuðum saman, æðislegt kvöld.
Hann Nonni minn flutti suður í lok maí þannig að sumarið krafðist smá skipulagningar til að hægt væri að hittast, en það tókst þó alveg ágætlega og urðu hittingarnir alveg þónokkrir og slatta var brasað, samt langbest þegar hann flutti bara heim aftur hehe
:*
Hin árlega Pjattpíkuútilega var að sjálfsögðu farin, að þessu sinni í Ásbyrgi og var hún að sjálfsögðu algjört æði, og alveg pottþétt ekki sú síðasta! Planið er að næsta útilega fari fram fyrstu helgina í ágúst á næsta ári í Vestmannaeyjum, verður örugglega mjög friðsælt hehe
Síðan brösuðum við nú eitthvað meira saman, fórum saman í bústað eitt kvöld, fórum út að borða og svo voru bara svona venjulegir hittingar, sem reyndar voru ekki nógu margir að mínu mati, en góðir engu að síður. Í lok sumarsins urðu svo mikil tímamót hjá Pjattpíkunum, við Íris erum þær einu sem höldum okkar venjulegu rútínu; Hulda átti alveg æðislega sæta litla stelpu, sem enn er ekki komið nafn á einbeitir sér nú að uppeldi hennar, og Hrefna fór til Svíþjóðar, líklega að vinna á hestabúgarði. Hildur ákvað að láta hinn langþráða draum sinn um að keyra vinstra megin rætast...nú getur hún hætt að pirrast á morgnanna og þarf ekki lengur að öskra á bílstjórana um að dru***st til að keyra réttu meginn á veginum, hún hefur loksins fundið sinn innri frið í Englandi og keyrir þar um sæl og kát. Snædís ákvað að íslensk menning væri alltof heft, af hverju ættum við kvenmenn að þurfa að raka á okkur lappirnar og undir höndunum bara til að þóknast öðrum, svona erum við bara gerðar og ættum ekki að skammast okkur fyrir það og reyna að breyta því, þannig að hún byrjaði að safna í sumar og join-aði svo hinar konunar sem eru á sömu skoðun, og hélt því til Frakklands þar sem hún unir vel við sitt og leggur stund á námi í hárgreiðslu.
Ahahaha þarna var ég fyndin, en oki ef einhverjir utanaðkomandi aðilar eru að lesa þetta blogg þá fór hún Snædís mín í tungumálaskóla og hótelvinnu í Frakklandi og Hildur sem au-pair til Englands, þær verða báðar í hálft ár og eru nýfarnar, og ég er strax byrjuð að sakna þeirra, luv u girlur:*
Ítalía:
Ferðin mín byrjaði þriðjudaginn 27. ágúst þegar ég átti flug til Reykjavíkur, stresskastið var vægast sagt hrikalegt, ekki fyrir viðkvæma, eins gott að hann Nonni minn er ekki viðkvæmur hehe, því þá ætti ég ekki lengur neinn kall, svo pirrandi var ég hehe úps...
En flugið suður gekk vel, þar tók hún Árný frænka á móti mér og keyrði mig svo í flugrútuna kl hálffimm (já mér tókst að vakna hehe) morguninn 28. ágúst. Síðan flaug ég til London, skipti þar um flugvöll og flaug svo þaðan til Treviso á Ítalíu (orðið frekar langt ferðalag á endanum). Á flugvellinum hitti ég Ítala í Lost in Iceland bol, spes hehe.
Mín yndislega ítalska fjölskylda tók síðan á móti mér og við fórum beint og fengum okkur alveg ekta ítalskan ís...mmmmmmm....og allt þetta langa ferðalag varð skyndilega algjörlega þess virði...
Síðan keyrðum við “heim” og ég hitti bræður mína og sætu feitu kisuna mína hana Emílú, ég vil halda því fram að hún hafi munað eftir mér...eftir að hafa sleikt hana allsvakalega upp og beðið hana um að fyrirgefa mér hina löngu fjarveru (það nægði að gefa henni að éta hehe) fór ég að sofa í gamla herberginu mínu, sem var alveg æðislegt, fyrir utan allar helv kóngulærnar og zanzara-flugurnar (sem eru svona stökkbreyttar mýflugur sem bíta, bíta og bíta) sem héldu partý fyrir mig, ég var alveg ótrúlega dónaleg og vanþakklát yfir þessu samkvæmi sem þær héldu fyrir mig og vildi bara fara að sofa, og var því bitin í tætlur (í alvöru, þær bitu meira segja fingurnar og tærnar, það var vont að labba það sem eftir var ferðarinnar)...og dó...(þær vita að ég sýni ofnæmisviðbrögð og bólgna svo mikið upp að ég lít út eins og...já...) eða nei kannski dó ég ekki alveg, en var nálægt því daginn eftir þegar ég vaknaði við sjálfa mig vera klóra löppina mína af, helvítis zanzara...ég ætla að halda auglýsingaherferð gegn þeim...þeim var nær..
Eftir þessar raunir fór ég til ömmunnar í mat, og þá lagaðist allt...”mamma mia” segi ég nú bara eins og ekta Ítali, góður en mikill matur, en æi, amman er svo góð, æðislegt að sjá hana aftur.
Næstu daga hafði ég mikinn tíma fyrir sjálfa mig þar sem foreldrarnir voru í vinnu og strákarnir eitthvað að bralla, ég reyndar lét vinna mig allsvakalega í Tekken, við Giulio tókum smá fortíðarflipp, en bara annað okkar hafði einhverju gleymt... Á daginn tók ég svo rúnt í bæinn á ömmulega hjólinu mínu með körfunni framan á, sem nýttist fyrir dótið sem ég keypti, sem var nú reyndar ekkert það mikið...en ég meina...einir skór...buxur...og já eitthvað meira...það var nú ekki hægt að koma alveg tómhent heim hehe...
Á kvöldin vann ég á hverfishátíðinni sem sjálfboðaliði, það var fín stemming og allir voða góðir við ljóshærða útlendinginn. Ég vann í eldhúsinu við að taka til pantanir á bakka, fékk miða með fullt af pöntunum og þurfti síðan að fara á milli staða til að ná í þær. Allir voru voða næs, nema konan sem sá um kjötið, eldri kona, algjör gribba og var alltaf pirruð ef ég bar ekki nöfnin á kjötinu nákvæmlega rétt fram...ég þoldi hana ekki...þangað til ég kom óvart inn á hana í skiptiherberginu vera setja á sig varalit og laga á sér hárið, henni brá, hún hafði ekki lengur kjötborðið til að skýla sér á bakvið heldur varð hún allt í einu mannleg, og sagði: “Ég er að fara að dansa, ég er búin að vinna og er að fara að dansa, mér og manninum mínum finnst það svo gaman, hann er að bíða eftir mér, við ætlum að dansa saman” ohhh hún bræddi mig algjörlega, krúttlegast í heimi, ég óskaði henni góðrar skemmtunar og eftir það fékk ég bros frá henni í hvert skipti ég mætti við kjötborðið
Ég vann þarna í þrjú kvöld, og varð áskrifandi að svona míní-drykk sem ég verð að gefa ykkur (um leið og þið komið heim kjútípæs), mjólk, sítrónuís og vodka (samt voða lítið, maður drekkur þetta út af bragðinu, ekki áhrifunum) blandað saman...sett í stórt skotglas og sötrað með röri...mmmm....
Ég vann ekki á lokakvöldi hátíðarinnar, heldur fór ég þangað sem gestur með Lauru fyrrverandi bekkjarsystur minni, það var fínt, röltum um og spjölluðum, hápunkturinn var svo flugeldasýningin, Laura fann einhverja vini sína en ég ákvað að nýta mér það að vera svona VIP (yeah) og fékk að horfa á flugeldasýninguna (sem var btw geeeeðveik) með staffinu, við fengum besta staðinn, hef aldrei séð flugelda svona nálægt, meira að segja rigningin gat ekki skemmt þetta....
Já veðrið var svona upp og niður alla ferðina, þegar ég kom var alveg ótrúlega heitt og mikill raki en svo fór að rigna (og alltaf sami brandarinn sagður, ég kom með vonda veðrið hehe) og þá meina ég rigna, þrumur og eldingar og alles sko, en það er samt alltaf smá upplifun líka.
Ég náði hins vegar pínu sól þegar ég og mamman fórum í sólarhringskonuferð í strandbæinn Caorle, reyndar var svo hvasst við sjóinn að það næsta sem við komumst ströndinni var að labba á henni, en sólin skein bjart í garðinum og því var sólbaðast þar, og auðvitað verslað smá tíhí...
Einn daginn kom systir mömmunar til Pordenone til að kaupa sér nýjan bíl, sá gamli var búinn að vera með vesen þannig að hún neyddist til að skipta. Við eltum hana á bílasöluna þar sem hún skildi þann gamla eftir, sá nýji var ekki til vegna pappírsvinnu þannig að hún kom til baka með okkur, hún veifaði bless í gamla bílinn sinn og við keyrðum á stað, svo allt í einu heyrðist: sniffsniff, mér finnst eins og ég sé að yfirgefa barnið mitt...og svo byrjaði táraflóðið...ég sé mig fyrir mér þegar hann Plútó minn deyr, úff það verður flóð hehe...
Síðan fór ég auðvitað að heimsækja hana Sösu mína í nokkra daga, voða skrýtið þegar við hittumst aftur á lestarstöðinni eftir rúmlega ársaðskilnað, það var eins og hún hefði bara farið í frí eða eitthvað, rosalega eðlilegt eitthvað að hanga með henni aftur. Var hjá henni og fjölskyldu hennar, sem eru æði, og ekki má gleyma litla sæta (hmmm...heimska) hundinum henni Lenu, sem át allt sem kjafti kom (þá meina ég allt, ég þurfti í alvöru að forða nærbuxunum mínum frá henni). En já dagarnir hjá Sösu voru æðislegir, við fórum að versla, í bíó, skoða Gardavatn og margt fleira. Það var alveg ótrúlega erfitt að kveðja, ég grenjaði svo mikið í lestinni að maðurinn sem sat á móti mér þorði ekki annað en að byrja að hugga mig og dreifa huganum mínum (hann endaði út um allt gólf ahahah) á endanum urðum við hinir mestu mátar og þá hætti ég að gráta.
Síðan kom ég heim til Pordenone, og þá tók við alveg gífurlegt stress, hvernig átti ég að koma öllu dótinu mínu heim?! (ég reyndar verslaði ekkert mikið en ferðataskan mín er svo þung þegar hún er bara tóm, og Ryan Air leyfir bara 15 kg, hvað er málið, hafa greinilega aldrei heyrt um Íslendinga, eða bara mig hehe...), en að lokum tókst það, en þá komu nágrannarnir í mat og hlóðu á mig fleiri gjöfum...úff, en ég hlóð bara öllu þungu í handfarangur (bara ein taska í handfarangur, arg) og endaði með að þurfa að borga 24 evrur í yfirvigt á ferðatöskunni, sem er svosem alveg ásættanlegt...
Og þá var komið að enn einni kveðjustundinni, finnst ég ekki hafa gert annað en að kveðju síðustu vikurnar, en að kveðja fjölskylduna mína var vægast sagt alls ekki létt, en flugvallargæslumennirnir sýndu engan grið, og létu hágrátandi Íslendinginn taka allt upp úr trooooðfullri og vel raðaðri handfarangurstöskunni sinni til að skoða, þannig að ég þurfti að byrja ferðalagið heim á því að komu öllu ofan í hana aftur, það tókst ekki...
Ferðalagið heim gekk ágætlega, þó var slatta mikið stress á Stansted þar sem rútuferðinni til Heathrow var aflýst, shit næsta rútuferð kæmi mér ekki þangað á réttum tíma, en allt er gott sem endar vel, þarna var par (hann franskur og hún ensk, búa í Ástralíu og voru á leiðinni til Hong Kong, talandi um að vera alþjóðleg hehe) sem var í sömu vandræðum og ég, við blæddum saman í taxa, 5000 kall á mann, sem var alltof mikið en við komumst þó á leiðarenda. Síðan flug til Íslands, gisti hjá Árnýju (takk æðislega fyrir allt skutlið!!!) og svo flug heim til Akureyrar snemma um morguninn, en Akureyri tók á móti mér með 0 gráðunum og snjókomu...en alltaf gott samt að koma heim, og knúsa alla:* Þessi ferð var alveg frábær og ég kom heim alveg ótrúlega hamingjusöm og endurnærð. Pottþétt ekki í síðasta skipti sem ég fer til Ítalíu óseiseinei, en þó hef ég á tilfinningunni að það muni líða þónokkur tími áður en næsta ferð verður farin, það er dýrt að lifa gott fólk...
Daginn eftir heimkomu tók við vinna, fullt af nýju starfsfólki, en gamla fólkið mitt var þó ennþá á sínum stað
Síðan byrjaði skólinn, bekkjarskiptingin sökkar, en svosem ágætt að vera byrjuð aftur, sá crewið mitt aftur en við getum samt voða lítið hist sem er ekki nógu gott, verðum að bæta úr því.
Væmni bloggsins: Á mánudaginn var hálft ár síðan við Nonni hittumst fyrst, tíminn líður dudes, en þetta er búið að vera alveg frábær tími, veturinn verður ekki eins einmanalegur núna þótt stelpurnar séu farnar. Nonni var alveg ótrúlega sætur og mætti til mín með rós, ógó sætt, takk fyrir það:* En fyrst þessi tími leið svona hratt hef ég ákveðið að næsta hálfa ár geri það líka, þannig að fyrr en varir verður tíminn kominn upp í ár, og þá verða stelpurnar líka komnar heim, þannig að þá verður alveg tóm gleði bara
Ok fokk þetta er orðið langt blogg...ef þú hefur klárað það allt þýðir það líklega að ég hef alveg þokkalegt vald yfir þér, mikið hlýtur þér að finnast ég skemmtileg, everybody in da house say: Heeeeyyyjó.....(og þá þið heeeyyyjó
everybody say heyhey...og þið...heyhey....hehe nei ok bæ í bili, og knús til þeirra sem ekki eru staddir hér á landi, ég treysti því að þið hafið hjálpað mér við að skapa stemmingu hjá trylltum lýðnum, allir að kommenta og segja: Yeeaahhh!!!